نقد آیدین امینی درباره نمایشگاه بازگشت

از کولاژهای براک و پیکاسو که امر روزمره را وارد نقاشی کردند ، تا کلاژهای هانا هوخ که تکه‌ پاره‌های رسانه‌ای را به نقد قدرت بدل ساختند ؛ در تمام اینها همیشه لحظه‌ای وجود داشته که در آن ؛ تصویر کوچک ، بی‌اهمیت و فرسوده ، ناگهان به مرکز معنا تبدیل می‌شود . در این مجموعه نیز این اتفاق رخ می‌دهد : هنرمند با چسباندن و سپس رها کردن قطعات ، اجازه می‌دهد که رد چسب ، فرسودگی ، جای خالی و زخم سطح و در یک کلام زمان و تصادف ؛ بخشی از روایت شوند . این انتخاب ، مجموعه را به سنتی نزدیک می‌کند که در آن « ماده » خود سخن‌گوی خود می‌‌شود ؛ سنتی که از آرت‌ پوورای ایتالیایی تا آثار آلبرتو بوری امتداد داشته است ؛ جایی که پارگی ، سوختگی و فرسودگی نه نشانه‌ی تخریب ، بلکه نشانه‌ی حقیقتند ؛ این حقیقت می‌تواند مقاومت ، آرزو یا احضار باشد . اما آنچه این مجموعه را از نمونه‌های تاریخی متمایز می‌کند ، ریشه‌ی ایرانی و زیسته‌ی آن است . هنرمند از دفترچه‌ای الهام گرفته که اندازه‌اش یادآور دفتر عقدکنان است ؛ جایی میان خصوصی‌ترین لحظه و رسمی‌ترین مناسک . همین « میان‌بودگی » میان شخصی و جمعی ، میان خاطره و سند ، و میان وصال و گسست—در تمام آثار حضور دارد و تمام تعلیق این آثار میان مقاومت و آرزو و احضار و درون و بیرون نیز از همین میان بودگی شکل می‌گیرد ؛ مقواها حامل تنشی‌اند که هم از زندگی روزمره می‌آید و هم از تاریخ فرهنگی ما : این تاریخ تکه‌ تکه ‌شدن ، وصله‌زدن ،  و دوباره ساختن است .