زخمی

زخم، آن لحظه‌ی پنهانِ آزردگی‌ست؛

آن‌گاه که کلامی یا کنشی، ردّی بر جان می‌گذارد.

زخم می‌تواند در چهره‌ای نمایان شود،

یا در غروری که بی‌صدا ترک برداشته است.

«زخمی» پروژه‌ای تعاملی است که از گفت‌وگوی مشترک میان پارسا رشید و غزال زارع شکل گرفته است.

در این پروژه، نگاه از دریچه‌ی «عدم قطعیت» و «شدنِ مداوم» جریان می‌یابد؛ وضعیتی که نه به مقصد می‌رسد و نه در تعریفی ثابت آرام می‌گیرد.

این اثر به روی مخاطب گشوده است؛

مخاطب نه صرفاً ناظر، بلکه بخشی از فرایند شکل‌گیری آن است.

«زخمی» هم یک چیدمان است و هم یک اجرا؛

فضایی میان حضور و غیاب، میان رخداد و انتظار،

که در آن زخم نه به‌عنوان پایان، بلکه به‌مثابه امکانی برای تداوم و دگرگونی آشکار می‌شود.